Κυριακή Ζ΄ Ματθαίου – Ζωντανή Μετάδοση Θείας Λειτουργίας από το Μετόχι Ιεράς Μονής Κύκκου, Ιερός Ναός Αγίου Προκοπίου (Κυριακή 27/07/2025 07:30 EEST – Live UHD 4K)

Αποστολικό ανάγνωσμα
Προς Τιμόθεον Β’ Β´ 1 – 10

Αρχαίο κείμενο

1 Σὺ οὖν, τέκνον μου, ἐνδυναμοῦ ἐν τῇ χάριτι τῇ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, 2 καὶ ἃ ἤκουσας παρ’ ἐμοῦ διὰ πολλῶν μαρτύρων, ταῦτα παράθου πιστοῖς ἀνθρώποις, οἵτινες ἱκανοὶ ἔσονται καὶ ἑτέρους διδάξαι. 3 σὺ οὖν κακοπάθησον ὡς καλὸς στρατιώτης Ἰησοῦ Χριστοῦ. 4 οὐδεὶς στρατευόμενος ἐμπλέκεται ταῖς τοῦ βίου πραγματείαις, ἵνα τῷ στρατολογήσαντι ἀρέσῃ. 5 ἐὰν δὲ καὶ ἀθλῇ τις, οὐ στεφανοῦται, ἐὰν μὴ νομίμως ἀθλήσῃ. 6 τὸν κοπιῶντα γεωργὸν δεῖ πρῶτον τῶν καρπῶν μεταλαμβάνειν. 7 νόει ὃ λέγω· δῴη γάρ σοι ὁ Κύριος σύνεσιν ἐν πᾶσι. 8 Μνημόνευε Ἰησοῦν Χριστὸν ἐγηγερμένον ἐκ νεκρῶν, ἐκ σπέρματος Δαυίδ, κατὰ τὸ εὐαγγέλιόν μου, 9 ἐν ᾧ κακοπαθῶ μέχρι δεσμῶν ὡς κακοῦργος· ἀλλ’ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ οὐ δέδεται. 10 διὰ τοῦτο πάντα ὑπομένω διὰ τοὺς ἐκλεκτούς, ἵνα καὶ αὐτοὶ σωτηρίας τύχωσι τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ μετὰ δόξης αἰωνίου.

Ερμηνευτική απόδοση Παναγιώτη Ν. Τρεμπέλα

Προς Τιμόθεον Β’ Β´ 1 – 10

1 Σὺ λοιπόν, τέκνον μου, ἀντιθέτως πρὸς αὐτοὺς ποὺ μὲ ἀρνήθησαν, νὰ ἐνδυναμώνεσαι μὲ τὴν χάριν, ποὺ μᾶς δίδεται ἀπὸ τὴν σχέσιν καὶ ἕνωσίν μας μὲ τὸν Ἰησοῦν Χριστόν. 2 Καὶ ἐκεῖνα, ποὺ ἤκουσες ἀπὸ ἑμὲ ἐμπρὸς εἰς πολλοὺς μάρτυρας, ταῦτα νὰ ἐμπιστευθῇς ὡς πολύτιμον θησαυρὸν εἰς ἀνθρώπους πιστούς, ποὺ δὲν θὰ τὰ νοθεύουν, οὔτε θὰ τὰ προδίδουν, ἀλλ’ οἱ ὁποῖοι θὰ εἶναι ἱκανοὶ νὰ διδάξουν καὶ ἄλλους. 3 Σὺ λοιπὸν κακοπάθησε σὰν καλὸς στρατιώτης τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. 4 Ὅταν κανεὶς ὑπηρετῇ ὡς στρατιώτης, δὲν ἐμπλέκεται εἰς τὰς ὑποθέσεις καὶ φροντίδας τοῦ βίου, διὰ νὰ ἀρέσῃ εἰς ἐκεῖνον, ποὺ τὸν ἐστρατολογησεν. 5 Ἐὰν δὲ κανεὶς λαμβάνῃ μέρος καὶ εἰς ἀθλητικοὺς ἀγῶνας, δὲν στεφανώνεται, ἐὰν δὲν ἀγωνισθῇ σύμφωνα μὲ τοὺς νόμους τῆς ἀθλήσεως. 6 Ὁ γεωργός, ποὺ κοπιάζει διὰ νὰ καλλιεργήσῃ τὸν ἀγρόν του, πρέπει πρῶτος νὰ ἀπολαμβάνῃ τοὺς καρπούς, ποὺ θὰ παραχθοῦν. Ἔτσι καὶ σὺ ἀπὸ τὸν πνευματικὸν ἀγρόν, ποὺ καλλιεργεῖς καρποφόρως, πρέπει νὰ ἀπολαμβάνῃς πρῶτος τὴν παρηγορίαν καὶ τὴν τιμὴν καὶ τὴν συντήρησίν σου. 7 Καταλάβαινε τὴν ἀλληγορικὴν σημασίαν αὐτῶν, ποὺ λέγω. Θὰ τὴν ἐννοήσῃς δέ, διότι εὔχομαι νά σου δώσῃ ὁ Κύριος σύνεσιν, ὥστε νὰ διακρίνῃς ὅλα. 8 Ἐνθυμοῦ τὸν Ἰησοῦν Χριστόν, ποὺ ἔχει ἀναστηθῆ ἐκ νεκρῶν καὶ κατάγεται ἀπὸ τὸν Δαβὶδ σύμφωνα μὲ τὸ εὐαγγέλιον, 9 τὸ ὁποῖον κηρύττω καὶ διὰ τὸ ὁποῖον κακοπαθῶ μέχρι σημείου, ὥστε νὰ εἶμαι ἁλυσοδεμένος, σὰν νὰ ἤμουν κακοῦργος. Ἀλλ’ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ δὲν εἶναι δεμένος. 10 Διὰ πάντα ταῦτα καὶ διότι τὸ εὐαγγέλιον προοδεύει καὶ δὲν εἶναι δεμένον, μὲ ὑπομονὴν ὑποφέρω ὅλα χάριν ἐκείνων, τοὺς ὁποίους ἐξέλεξεν ὁ Θεός. Καὶ τὰ ὑποφέρω διὰ νὰ ἐπιτύχουν καὶ αὐτοὶ τὴν σωτηρίαν, τὴν ὁποίαν μᾶς ἑξασφαλίζει ἡ μετὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ κοινωνία καὶ ἡ ὁποία συνοδεύεται μὲ δόξαν αἰώνιον.

Ευαγγελικό ανάγνωσμα

Κατά Ματθαίον Θ´ 27 – 35

Αρχαίο κείμενο

27 Καὶ παράγοντι ἐκεῖθεν τῷ Ἰησοῦ ἠκολούθησαν αὐτῷ δύο τυφλοὶ κράζοντες καὶ λέγοντες· Ἐλέησον ἡμᾶς, υἱὲ Δαυῒδ. 28 ἐλθόντι δὲ εἰς τὴν οἰκίαν προσῆλθον αὐτῷ οἱ τυφλοί, καὶ λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Πιστεύετε ὅτι δύναμαι τοῦτο ποιῆσαι; λέγουσιν αὐτῷ· Ναί, Κύριε. 29 τότε ἥψατο τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν λέγων· Κατὰ τὴν πίστιν ὑμῶν γενηθήτω ὑμῖν. 30 καὶ ἀνεῴχθησαν αὐτῶν οἱ ὀφθαλμοί· καὶ ἐνεβριμήσατο αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς λέγων· Ὁρᾶτε μηδεὶς γινωσκέτω. 31 οἱ δὲ ἐξελθόντες διεφήμισαν αὐτὸν ἐν ὅλῃ τῇ γῇ ἐκείνῃ. 32 Αὐτῶν δὲ ἐξερχομένων ἰδοὺ προσήνεγκαν αὐτῷ ἄνθρωπον κωφὸν δαιμονιζόμενον· 33 καὶ ἐκβληθέντος τοῦ δαιμονίου ἐλάλησεν ὁ κωφός. καὶ ἐθαύμασαν οἱ ὄχλοι λέγοντες, Οὐδέποτε ἐφάνη οὕτως ἐν τῷ Ἰσραήλ. 34 οἱ δὲ Φαρισαῖοι ἔλεγον· Ἐν τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια. 35 Καὶ περιῆγεν ὁ Ἰησοῦς τὰς πόλεις πάσας καὶ τὰς κώμας, διδάσκων ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν καὶ κηρύσσων τὸ εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας καὶ θεραπεύων πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ.

Ερμηνευτική απόδοση Παναγιώτη Ν. Τρεμπέλα

Κατά Ματθαίον Θ´ 27 – 35

27 Καὶ ἐνῷ ἐπροχώρει ἀπ’ ἐκεῖ ὁ Ἰησοῦς, τὸν ἠκολούθησαν δύο τυφλοί, οἱ ὁποῖοι ἐφώναζαν δυνατὰ καὶ ἔλεγαν· Σπλαγχνίσου μας καὶ ἰάτρευσέ μας, ἔνδοξε ἀπόγονε τοῦ Δαβίδ. 28 Ὅταν δὲ ἦλθεν εἰς τὸ σπίτι, ἦλθαν πλησίον του οἱ τυφλοί, καὶ λέγει πρὸς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· Πιστεύετε, ὅτι ἔχω τὴν δύναμιν νὰ κάνω αὐτὸ ποὺ ζητεῖτε; Λέγουν εἰς αὐτὸν ἐκεῖνοι· Ναί, Κύριε. 29 Τότε ἤγγισε μὲ τὰ δάκτυλά του τὰ μάτια τους καὶ εἶπε· Σύμφωνα μὲ τὴν πίστιν σας ἄς γίνῃ εἰς σᾶς. 30 Καὶ ἤνοιξαν τὰ μάτια τους· καὶ μὲ αὐστηρότητα παρήγγειλεν εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπε· Προσέχετε, κανεὶς νὰ μὴ μάθῃ τὸ θαῦμα ποὺ σᾶς ἔκαμα. 31 Αὐτοὶ ὅμως, ὅταν ἐβγῆκαν ἀπὸ τὸ σπίτι, διέδωκαν τὴν φήμην του ὡς θαυματουργοῦ καὶ Μεσαίου εἰς ὅλην τὴν χώραν ἐκείνην. 32 Ὅταν δὲ οἱ δύο αὐτοὶ ἔβγαιναν ἀπὸ τὸ σπίτι, ἰδοὺ ἔφεραν πρὸς τὸν Ἰησοῦν ἄνθρωπον, ποὺ κατείχετο ἀπὸ δαιμόνιον καὶ ἦτο κωφὸς καὶ ἄλαλος. 33 Καὶ ἀφοῦ ἐξεδιώχθη τὸ δαιμόνιον, ὡμίλησεν ὁ κωφὸς καὶ ἐθαύμασαν τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ καὶ ἔλεγαν· Οὐδέποτε ἐφάνησαν τέτοια θαύματα εἰς τὸ ἔθνος τοῦ Ἰσραήλ.Οὔτε ὅταν οἱ προφῆται καὶ οἱ λοιποὶ ἅγιοι ἄνδρες ἐθαυματούργουν ἐν μέσῳ αὐτοῦ. 34 Οἱ Φαρισαῖοι ὅμως ἔλεγαν· Μὲ τὴν βοήθειαν καὶ συνέργειαν τοῦ ἀρχηγοῦ τῶν δαιμόνων βγάζει ἀπὸ τοὺς πάσχοντας τὰ δαιμόνια. 35 Καὶ περιήρχετο ὁ Ἰησοῦς ὅλας τὰς πόλεις καὶ τὰ χωρία, διδάσκων εἰς τὰς συναγωγάς των καὶ κηρύττων τὸ χαρμόσυνον κήρυγμα τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ θεραπεύων κάθε ἀσθένειαν καὶ ἀδιαθεσίαν μεταξὺ τοῦ λαοῦ.

«Ἐλέησον ἡμᾶς, υἱὲ Δαυῒδ» (στ. 27)

Δύο θαύματα διηγείται ο Ευαγγελιστής Ματθαίος, στην περικοπή αυτή. Τη θεραπεία των δύο τυφλών και του δαιμονιζομένου κωφού. Χάρισε το φως στα μάτια των δύο τυφλών, οι οποίοι με μεγάλη χαρά είδαν το θεραπευτή τους και άνοιξε τα αυτιά του κωφού, αφού βγήκε από μέσα του το δαιμόνιο και μίλησε. Το δαιμόνιο του είχε δέσει τη γλώσσα και την ακοή. Άξιο παρατηρήσεως στην προκειμένη περίπτωση είναι το γεγονός, ότι ο Κύριος, αφού τους θεράπευσε τους προστάζει: «ὁρᾶτε μηδεὶς γινωσκέτω» (στ. 30). Δηλαδή, «προσέχετε κανείς να μη μάθει για το θαύμα».

Οι τυφλοί πίστεψαν ότι όντως ο ιατρός τους, ήταν ο προσδοκώμενος Μεσσίας, ο Χριστός, τον ακολούθησαν και τον παρεκάλεσαν λέγοντας: « Ἐλέησον ἡμᾶς, υἱὲ Δαυῒδ» (στ. 27). Είναι η πρώτη φορά που αποκαλείται ο Ιησούς, “Υιός του Δαυῒδ”. Και αυτό, γιατί πίστευαν, ότι ο Μεσσίας θα γεννιόταν εκ σπέρματος Δαυ ῒδ. Ο Ιερός Χρυσόστομος παρατηρεί και λέγει: «oι τυφλοί δια της ακοής είχον ήδη πιστέψει στο Χριστό». Το «Ἐλέησον ἡμᾶς, υἱὲ Δαυῒδ», ήταν η προσευχή τους. Ολιγόλογη η προσευχή τους, αλλά μεγάλη η πίστη τους. Όταν προσευχόμαστε στο Θεό δεν πρέπει να πολυλογούμε. Το είπε ο Κύριος: «προσευχόμενοι δὲ μὴ βαττολογήσητε» (Ματθ. 6,7). Η προσευχή μας θα πρέπει πάντοτε να συνταυτίζεται και με το θέλημα του Θεού και να περιέχει το στοιχείο του “Θείου ελέους”. Δηλαδή, να παρακαλούμε το Θεό, να μας ελεήσει και να μας συγχωρήσει.

Ο Κύριος, στην περικοπή, μας διδάσκει και τη δύναμη της πίστεως, η οποία συνεργεί στο να γίνει το θαύμα: «Πιστεύετε ὅτι δύναμαι τοῦτο ποιῆσαι; λέγουσιν αὐτῷ· Ναί, Κύριε. τότε ἥψατο τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν λέγων· Κατὰ τὴν πίστιν ὑμῶν γενηθήτω ὑμῖν.». Απ’ αυτό διδασκόμαστε, ότι θα πρέπει και εμείς χωρίς να ντρεπόμαστε να ομολογούμε την πίστη μας. Την πίστη μας θα πρέπει να την συνοδεύουν και τα έργα της ζωής μας, τα οποία είναι σύμφωνα με τις εντολές του Θεού. Αν σήμερα, η προσευχή μας δεν έχει τα στοιχεία που πρέπει, αυτό είναι σημείο της αναιμικής μας πίστεως. Μία Ορθοδοξία χωρίς ορθοπραξία. Είμαστε μόνο λόγια χωρίς έμπρακτη πίστη. Έτσι η προσευχή μας δεν μπορεί να φτάσει στο θρόνο του Θεού, ώστε να κατευθυνθεί, «ὡς θυμίαμα ἐνώπιόν Του».

Πρέπει να υπάρχει αρμονία λόγων και έργων.
Εκτός της σωματικής τυφλώσεως, υπάρχει και η ψυχική τύφλωση, η οποία προέρχεται από τα πάθη της αμαρτίας. Πιο δυστυχής από το σωματικό τυφλό, είναι ο τυφλός στην ψυχή, γιατί αυτός δεν βλάπτει μόνο τον εαυτό του, αλλά βλάπτειπερισσότερο τους άλλους ανθρώπους. Τυφλωμένοι ψυχικά, είναι: οι κλέφτες, οι ψεύτες, οι επίορκοι, οι φθονεροί, οι συκοφάντες και όσοι κάνουν αμαρτίες. Αντιθέτως, οι τυφλωμένοι σωματικά δεν βλάπτουν κανέναν, αλλά υποφέρουν και πονούν, γιατί δεν μπορούν ν’ απολαύσουν όλη την ομορφιά της δημιουργίας του Θεού.

Οι τυφλοί της περικοπής, είχαν το μέγα χάρισμα να δουν το Χριστό με τα μάτια της ψυχής τους, γι’ αυτό προσευχήθηκαν δυνατά, «Ἐλέησον ἡμᾶς, υἱὲ Δαυῒδ». Είχαν δει το Φως της Θεότητας. Ενώ οι τυφλωμένοι ψυχικά Φαρισαίοι, δεν είδαν το θαύμα ούτε το Χριστό, αλλά κατηγόρησαν το Χριστό, λέγοντας, ότι: «ἐν τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια» (στ. 34). Αυτός είναι ο καρπός της ψυχικής τυφλώσεως και συκοφαντίας. Ήταν τόσο τυφλωμένοι, που οδήγησαν ένα Θεό στο σταυρό, για να εκδικηθούν Εκείνον, ο Οποίος χάρισε τόσες δωρεές και ευ εργεσίες στους ανθρώπους. Γιατί φοβόταν μήπως ο Κύριος τους αφαιρούσε τη δόξα και την εξουσία τους.

Μα μήπως και σήμερα δεν έχουμε αδελφούς μας, οι οποίοι μαινόμενοι από φθόνο και ζήλια δεν κακολογούν και πολλές φορές άδικα, ευσεβείς χριστιανούς μας, οι οποίοι εργάζονται για την πρόοδο της Εκκλησίας του Χριστού; Με τον ίδιο τρόπο ο σατανάς, συκοφάντησε στον Αδάμ το Θεό και ως αποτέλεσμα, εισήλθε το προπατορικό αμάρτημα σε όλους τους ανθρώπους.

Για το λόγο αυτό, ας είμαστε πάντοτε σε επιφυλακή, ώστε να μη γινόμαστε θύματα των παγίδων του πονηρού, που θέλει τον ψυχικό μας θάνατο Χρειάζεται πολλή μεγάλη προσοχή, γιατί ο σατανάς, μπορεί να μας παρουσιασθεί , με σκοπό να μας δελεάσει, με διάφορες μορφές, ακόμη και ως «ἄγγελος φωτός» (Β ́ Κορ. 11,14). Ας αποφύγουμε κάθε συκοφαντία, κατά των αδελφών μας.
Οι τυφλοί της περικοπής προσευχήθηκαν στο Χριστό με πίστη και βρήκαν το Φως τους. Μακάρι και εμείς, όταν πονέσουμε να κάνουμε την ίδια προσευχή με θερμή πίστη: «Κύριε, Υιέ του Θεού ελέησον με». Αμήν!